Lenium

Is the world still spinning around?!

همیشه به خودم می‌گویم خوش‌به‌حال افرادی که دوران کودکی‌شان را در کانادا گذرانده‌اند … این‌جا فقط باید بچه باشی و از این همه برنامه‌ی متنوع لذت ببری. هر روز که از محوطه‌ی دانش‌گاه‌مان رد می‌شوم و بچه‌های دبستانی - دبیرستانی را می‌بینم که برای Camping آمده‌اند، از خودم می‌پرسم چند درصد این کودکان از هم‌اکنون آرزوی ورود به دانشگاه را دارند؟

گاهی فکر می‌کنم به‌ترین جای دنیا برای بچه‌دار شدن کاناداست …

تازگی‌ها خیلی دل‌ام برای لنا کوچولوی دبیرستانی تنگ می‌شود …

تمام روز وقت گذاشتم، ترقچه‌های هیجان‌انگیز برای پایان‌نامه‌ام زدم و کلی خودم را غافل‌گیر و شگفت‌زده کردم … توی یک ساعت گذشته هر مقاله‌ای که خواندم یک دزدی از ایده‌های من بوده … نمی‌دانم چطور توانسته‌اند در سال‌های 2000، 2004 و 2006 در حالی که خودم خبر نداشته‌ام ذهن‌ام را از پیش بخوانند و ایده‌های ناب من را بدزدند

فکر کنم Literature Survey را تعطیل کنم برود پی کارش، دارم کم کم به مرز Depression می‌رسم! ‍

کلی برنامه ریخته بودم برای جلسه‌ی هفتگی‌ام با استادم، گفتم حسابی ایده بزنم و خودی نشان بدهم، حالا با یک مشت ایده‌یِ N سال پیش اجرا شده چه کنم؟!‌

به عنوان یک دانش‌جوی بی‌چاره‌ی تفریح‌خواه (!) من تعطیلات آخر هفته (شنبه‌ها و یک‌شنبه‌ها) را بسیار دوست می‌دارم!

به همین سبب، جمعه‌ها برای‌ام بسیار دل‌پذیر هستند. صبح که وارد دفتر کارم در دانش‌گاه می‌شوم، سراپا غرق شعف به پایان رسیدن آن روز و فرارسیدن تعطیلات آخر هفته هستم!

در همین راستا، پنج‌شنبه‌ها را دوست دارم! چون می‌دانم فردای‌اش جمعه خواهد بود، جمعه‌ای که قرار است بعدش تعطیلات آخر هفته باشد.

به همین منوال، چهارشنبه‌ها هم چندان بد نیستند. هرچه باشد روز بعدش پنج‌شنبه خواهد بود که باب طبع من است ….

و اما در مورد سه‌شنبه ….

شرمنده! دیگر نمی‌توانم هیچ بهانه‌ای برای دوست‌داشتن سه‌شنبه‌ها و دوشنبه‌ها پیدا کنم! این روزها، عملا حسابی کسل‌کننده و به قول معروف زهرمار هستند!‌

Explanation: Grand tidal streams of stars seem to surround galaxy NGC 5907. The arcing structures form tenuous loops extending more than 150,000 light-years from the narrow, edge-on spiral, also known as the Splinter or Knife Edge Galaxy. Recorded only in very deep exposures, the streams likely represent the ghostly trail of a dwarf galaxy — debris left along the orbit of a smaller satellite galaxy that was gradually torn apart and merged with NGC 5907 over four billion years ago. Ultimately this remarkable discovery image, from a small robotic observatory in New Mexico, supports the cosmological scenario in which large spiral galaxies, including our own Milky Way, were formed by the accretion of smaller ones. NGC 5907 lies about 40 million light-years distant in the northern constellation Draco.

The picture and the explanation belong to Astronomy Picture Of the Day.

Body World!

Imagine a show of preserved human bodies and body parts. Imagine you can compare the real brain of a human and a horse by watching them from a distance less than 50 centimeters!
Imagine, you can see the muscles of a basketball player and observe the effect of work out on it, you can compare the lung of a smoker and a non-smoker, and notice the difference of the colors, (Oh boy! The smoker’s lung is really black!)
And …
These days, In Telus world of Science of Edmonton, the exhibition of Body world is on. It is amazing if you are a little bit brave and science addicted!
Watching a body, that has been cut to 6 slices to show the intersection of body parts, I was wondering how these people have agreed to donate their dead bodies wishing to help in the progress of science.

Cirque du Soleil, Circus of the Sun, is performing in Edmonton at the end of the next week! I am really excited about this event! It is going to be my first attendance in a real circus!

For those of you who are not familiar with this group, here is what Wikipedia says:

Cirque du Soleil (French for “Circus of the Sun”, in English pronounced /sɜrk duː soʊˈleɪ/) is an entertainment empire that is famous for its reinvented circus shows. Based in Montreal, Quebec, Canada located in Saint-Michel, and founded in Baie-Saint-Paul in 1984 by two former street performers, Guy Laliberté and Daniel Gauthier.[1]

Initially named Les Échassiers they toured Quebec in 1980 as a performing troupe and encountered financial hardship that was relieved by a government grant in 1983 as part of 450th celebrations of Jacques Cartier’s discovery of Canada.[2] Le Grand Tour du Cirque du Soleil was a success in 1984 and after securing a second year of funding Laliberté hired Guy Caron from the National Circus School to recreate it as a “proper circus”. No ring and no animals helped make Cirque du Soleil the modern circus (”Cirque Nouveau” / New Circus) that it is today.[3] Each show is a synthesis of circus styles from around the world and has its own central theme and storyline which brings the audience into the performance by having no curtains, continuous live music and performers change the props. After critical and financial successes (Los Angeles Arts Festival) and failures in the late 1980s, Nouvelle Expérience was created with the direction of Franco Dragone that not only made Cirque profitable by 1990 but allowed it to create new shows.[4]

Throughout the 1990s and 2000s Cirque expanded rapidly and went from one show with 73 employees in 1984 to currently 3,500 employees from over 40 countries doing fifteen shows touring every continent and have an estimated annual revenue exceeding US$600 million.[2][5] The multiple permanent Las Vegas shows alone play to more than 9,000 people a night—5% of the city’s visitors—adding to the 70+ million people who have experienced Cirque.[2] In 2000, Laliberté bought out Gauthier and with 95% ownership has continued to expand the brand.[6] Several more shows are in development around the world, along with a television deal, women’s clothing line and perhaps in other mediums such as spas, restaurants and nightclubs.[7] Cirque’s creations have been awarded numerous prizes and distinctions, including Bambi, Rose d’Or, three Gemini Awards and four Primetime Emmy Awards.[8][9] In 2004, Interbrand’s poll of brand names with the highest global impact ranked Cirque du Soleil as number 22.[10]

Also, here are some shows in you tube:

با خودم قرار گذاشته‌ام که پیش از خوابیدن حتما چند دقیقه‌ای مطالعه کنم. هم حس کتاب‌خوانی‌ام ارضاء می‌شود و هم خوب به‌تر خوابم می‌برد!

حالا یکی نیست به‌ام بگوید مگر پیش‌تر از این‌ها بد خوابم می‌برد که الان بخواهم به‌تر خوابم ببرد!
خوب خوابیدن هم بد دردی است ها، یک ماهی است فقط یک پاراگراف جلو رفته‌ام …

و این هم کمی در وصف رصدخانه‌ی بغل گوش ما در Edmonton

Check out our newest 16 inch telescope: Meade LX200GPS

Our new telescope, the Meade 16″ LX200 telescope was made possible by the Royal Astronomical Society of Canada (Edmonton Centre). Like the 7″ Astro Physics Refractor in the Observatory, this telescope is on loan to the TELUS World of Science - Edmonton to be used at the Observatory for public observing.

This new 16″ telescope can be controlled by an external computer running a Satellite Tracking software as well as major astronomy programs, like Starry Night Pro. Our Be a Star program recipients will be able to see their stars with a push of a button…

اگر شده از آسمان سنگ هم می‌بارد تا قرار تو با استادت به هم بخورد و توی بی‌چاره هم‌چنان در هول و ولای پیش‌بردن پروژه‌ات بمانی!
خودمانیم، احتمال این‌که فرزند جناب آقای استاد درست 30 دقیقه پیش از ای‌میل تو به دنیا بیاید چقدر است؟!

یک نگاهی به زمان طلوع و غروب خورشید در حال حاضر در Edmonton بیندازید!
نمی‌دانید چه کیفی دارد این همه روز داشتن! فقظ یک خرده باید مراقب میزان Activityتان باشید! چون عملا نور خورشید ساعت بیولوژیکی بدنتان را گول می‌زند و شما یک دفعه به خودتان می‌آیید که ای دل غافل! من امروز 12 ساعت بیل زده‌ام!
به مرور طول روز از این هم بیش‌تر خواهد شد، من فعلا احساس می‌کنم در بهشت زندگی می‌کنم!
خیلی خنده‌دار است، روزی به این بلندی موجب می‌شود که عملا هیچ برنامه‌ی نجومی عمومی‌ای در تابستان Edmonton وجود نداشته باشد!!!

Miraculous you call it babe
You ain’t seen nothing yet
They’ve got Pepsi in the Andes
McDonalds in Tibet
Yosemite’s been turned into
A golf course for the Japs
The Dead Sea is alive with rap
Between the Tigris and Euphrates
There’s a leisure centre now
They’ve got all kinds of sports
They’ve got Bermuda shorts
They had sex in Pennsylvania
A Brazilian grew a tree
A doctor in Manhattan
Saved a dying man for free
It’s a miracle
Another Miracle
By the grace of God Almighty
And the pressures of the marketplace
The human race has civilized itself
It’s a miracle
We’ve got warehouses of butter
We’ve got oceans of wine
We’ve got famine when we need it
Got designer crime
We’ve got Mercedes
We’ve got Porsche
Ferrari and Rolls Royce
We’ve got choice
She said meet me
In the Garden of Gethsemene my dear
The Lord said Peter I can see
Your house from here
An honest family man
Finally reaped what he had sown
A farmer in Ohio has just repaid a loan
It’s a miracle
By the grace of God Almighty
And the pressures of the marketplace
The human race has civilized itself
It’s a miracle
We cower in our shelters
With our hands over our ears
Lloyd-Webber’s awful stuff
Runs for years and years and years
An earthquake hits the theatre
But the operetta lingers
Then the piano lid comes down
And breaks his fucking fingers
It’s a miracle

تا الان سه تا از آرزوهای بزرگ دوران نوجوانیم برآورده شده!
یک) با دوچرخه مسیرهای روزمره ام را طی کنم، یعنی مثلا از دانشگاه تا خانه یا از خانه تا مغازه سر کوچه را رکاب بزنم!
دو) یک اتاق داشته باشم فقط برای خودم!
سه) یک آسمان شب خوشگل درست کنم برای خودم روی سقف اتاقم! با این ستاره های شبتاب چسبان!

خیلی جالب است که زندگی آدم یک خرده Delay دارد! به آرزوهای نوجوانی ات در دوران جوانی ات دست می یابی و ….

WoW! It is unbelievable! Soon there will be an apple store in West Edmonton Mall! I am really looking forward to go there and check every thing I have heard about apple stores. I was wondering if it is going to be a 24-hour store,like the one in New York, so that finally I can have a hobby for late evenings when all the other shops are closed in a silly way!

As usual, SoloGen is right! I should find a compatible template for this weblog. Actually, I’m thinking of trying to have both Persian and English posts here, and I wonder how that is possible. Does anyone have any idea?! Also, if you know of a good template, I will be more than happy to have the link of it!

what about this?!

Is is ok?!

It is funny! You don’t have anything to worry about here; You have a nice room in the middle of a national park living with deers and elks. The weather is nice, not that cold, not that warm. They serve you free food; and you even don’t have to make your bed … Life is beautiful …
But, if you want to be honest, deep inside, you have missed deadmonton!

So am I going to write in English since now?! I think so! I think this is going to be a good motivation to keep Lenium alive. it seems that a change is necessary not to get used to having a weblog.
I hope it is working!

Perfect Sense Part I & II
Roger Waters

Will you stop Dave?
Stop Dave
I’m afraid
I’m afraid
Dave, my mind is going
I can feel it
I can feel it
My mind is going
There is no question about it
I can feel it
I can feel it
I can feel it
I’m afraid

The monkey sat on a pile of stone
And he stared at the broken bone in his hand
Strains of a Viennese quartet rang out across the land
The monkey looked up at the stars
And he thought to himself
Memory is a stranger
History is for fools
And he cleaned his hands in a pool of holy writing
Turned his back on the garden and set out for the nearest town
Hold on hold on soldier

When you add it all up
The tears and the marrowbone
There’s an ounce of gold
And an ounce of pride in each ledger
And the Germans kill the Jews
And the Jews kill the Arabs
And the Arabs kill the hostages
And that is the news
And is it any wonder that the monkey’s confused
He said Mama Mama, the President’s a fool
Why do I have to keep reading these technical manuals
And the joint chiefs of staff
And the brokers on Wall Street said
Don’t make us laugh, you’re a smart kid
Time is linear
Memory’s a stranger
History is for fools
Man is a tool in the hands
Of the great God Almighty
And they gave him command of a nuclear submarine
Sent him back in search of the Garden of Eden

—————————–

Can’t you see
It all makes perfect sense
Expressed in dollars and cents,
Pounds, shillings and pence
Can’t you see
It all makes perfect sense

Little black soul departs in perfect focus
Hold on soldier
Prime time fodder for the News at Nine
Hold on, hold on soldier
Darling is the child warm in the bed tonight

[Marv Albert:] “Hi everybody I’m Marv Albert
And welcome to our telecast
Coming to you live from Memorial Stadium
It’s a beautiful day
And today we expect a sensational matchup
But first our global anthem”

Can’t you see
It all makes perfect sense
Expressed in dollars and cents,
Pounds, shillings and pence
Can’t you see
It all makes perfect sense

[Marv:] “And here come the players
As I speak to you now, the captain
Has his cross hairs zeroed in on the oil rig
He’s at periscope depth
It looks to me like he’s going to attack
By the way did you know that a submarine
Captain earns 200,000 dollars a year”
[Edward:]”That’s LESS tax Marv”
[Marv:]”Yeah, LESS tax
Thank you Edward”
[Edward:]”You’re welcome”
[Marv:]”Now back to the game…he fires one…yes
There goes two; both fish are running
The rig is going into a prevent defense
Will they make it? I don’t think so”
Look out!
Look at that baby burn!

Can’t you see
It all makes perfect sense
Expressed in dollars and cents,
Pounds, shillings and pence
Can’t you see
It all makes perfect sense
Can’t you see
It all makes perfect sense

پیش‌ترها فکر می‌کردم دمای هوا از یک حدی که پایین‌تر برود دیگر فرقی نخواهد داشت به حال آن آدیمزاد بی‌چاره محکوم به زندگی در آن دما.
اما چند وقت پیش کشف کردم که اگر در دمای ۴۰- که با Wind chill در حقیقت ۵۰- محسوب می‌شود، بدون دست‌کش برای بازکردن در، دست‌گیره‌ی آهنی را بگیری، احساس ویژه ای پیدا خواهی کرد!
چه احساسی؟!
یک تیرکشیدن اساسی که تا کتف‌ات پیش می‌رود … در واقع دست بی‌چاره به نالش می‌افتد که …. بابا سرده!‌
اما خوب، طبق تحقیقات به عمل آمده، در دمای ۲۰- چنین حالتی رخ نخواهد داد!

خودت هم تعجب می‌کنی …
آهسته، آهسته هدایت‌اش می‌کنیء به سمت‌ای که دوست داریء خودت هم از این همه دقت‌ و برنامه‌ریزی‌ات شگفت‌زده می‌شوی! کاملا به‌جا و به‌موقع به کنش‌ها واکنش می‌دهیء می‌سازیء بالا می‌بریء بنا می‌کنیء
که … که؟‌
با همان قدرتء دقتء استقامت و بدتر از همه با کلی آرامش زیر پای‌ات له‌اش کنی؟ مثل یادداشت‌روزانه‌ای که فقظ برای سطل زباله نوشته‌شده باشد.
هیچ‌وقت این‌قدر خودم را سنگ‌دل ندیده بودم.

این‌جا با آن‌جا چندان تفاوتی برای من ندارد! هم‌چنان سر بیش‌تر کلاس‌ها چرت می‌زنم. سر کلاس Machine Learningُ کلی تلاش می‌کردم تمرکز کنم ببینم این استاد گرام چه می‌گوید که ناگهان چشم‌ام به ردیف جلو و دختری که در حال بافتنی بافتن بود افتاد …
تا آمدم توی دل‌ام متلک بارش کنم دست‌اش را بالا برد و در همان حال بافتنی بافتن چیزی از استاد پرسید … روی‌ام حسابی کم شد!

پس از مدت‌ها ساعت دوی صبح وبلاگ آپ‌دیت کردن هم حال‌ و هوایی دارد!
دل‌ام تنگ شده …. دل‌ام برای خیلی چیزها تنگ شده … تازگی‌ها تلاش می‌کنم گذری به خاطرات‌ام بزنم …. اما همه چیز خیلی دور است، چیزی نیست جز یک تصویر مه‌آلود از هر آن‌چه پشت درهای فرودگاه باقی گذاشتم
خواب می‌بینم برگشته‌ام و مشغول دوباره راهی‌شدن
اما چشم‌های‌ام را که می‌گشایم آرزوی بازگشتن ندارم، تنها افسوس می‌خورم که چرا در یکی از این خواب‌های پرت شبانه، در آغوش گرفتن‌شان را دوباره تجربه نمی‌کنم ….

به خدا این وبلاگ نه دچار روزمرگی شده، نه دچار خاک گرفتگی!
یک کم به صاحب بی‌چاره‌اش وقت بدهید! هر چه باشد یک دفعه وسط یک دنیای عجیب و غریب با کلی تغییرات خواسته و ناخواسته فرود آمده و فعلا در حال تلاش برای جمع کردن دست‌وپای خویش است!
یک خبر خوب هم بدهم که خوش‌حال شوید ! الان دیگر Mac عزیزم هم Keyboard فارسی نیم‌فاصله‌دار دارد!
راستی چه خبرها؟

بالاخره تمام شد. فکر می کردم در چنین نقطه ی زمانی کلی خوشحال خواهم بود … شاد شاد، از دست یافتن به آزادی ذهن. اما تنها چیزی که شاید بتوانم ادعای نداشتنش را داشته باشم آزادی ذهن است وبس.

ترم خوبی بود. گاهی احساس می کنم از تمام شدنش خیلی خوشحالم. گاهی فکر می کنم چه خوب که به پایان رسید. اما هر چه بیشتر در اتمامش غرق می شوم، بیشتر در پوچی اش دست و پا می زنم.
مدت مدیدی است ننوشته ام. اما هر روز، در گوشه ذهنم، زمانی که از کنار رویدادهای زندگی ام آرام آرام می گذشتم، به نوشتن می اندیشیدم. به اینکه، از زیباییهای زندگی ام بگویم. از این که بیش از پیش شادم اما سرشلوغ …. تصمیم می گرفتم از زیبایی های زندگی ام بگویم. از این که این چنین است و آن چنان. از این که می گذرد آن چنان سریع که به گرد پایش هم نمی رسی ….

اما امروز فقط می توانم از حس خالی بودن بگویم …. شاید تنها یک چهارم یک ساعت ناقابل از این به پایان رسیدن گذشته باشد …. اما کیست که نداند در درونش چه و چرا می گذرد.

یوهوووو! من بالاخره روی رایانه دانشگاهم فونت فارسی نصب کردم! این یعنی از این به بعد لنیوم بیشتر و بهتر به روز می شود!

امروز روز خیلی خوبی بود. کلی کلاس‌ها خوب بود. سر هیچ کلاسی نخوابیدم که خوب این به خودی خود برای من یک موفقیت بزرگ است! بعد از آخرین کلاس با کلی شادی تصمیم گرفتم به خودم Reward بدهم و ناهار-شام‌ام را بیرون بخورم … که خوب به طور جالبی با یک Punishment محیطی مواجه شدم.

چند وقتی گذشته … و من هنوز یاد نگرفته‌ام که این‌جا درهای‌شان از داخل به بیرون باز می‌شود. هر دفعه هنگامی که می‌خواهم وارد و یا خارج از ساختمانی بشوم باید کلی با در سر و کله بزنم تا یادم بیاید این‌جا واقعا جان انسان‌ها مهم است. (ربط‌اش را درک کردید؟!)
البته سنجاب‌ها و خرگوش‌های این‌جا هم هنوز به من عادت نکرده‌اند. وقتی صبح‌ها سوت‌زنان با نیش تا بناگوش من مواجه می‌شوند نمی‌دانم چه احساسی به‌شان دست می‌دهد … البته با قاطعیت می‌توانم بگویم از دیدن من خیلی بیش‌تر از مشاهده‌ی یک چینی خوش‌حال می‌شوند … به هر حال هیچ‌کسی دوست ندارد تبدیل به آب‌گوشت شود.
دیگر این‌که … این‌جا زیباست … سرد است … اما آسمان آبی و آفتابی‌اش کلی دل‌گرم‌ات می‌کند … و مهم‌تر از آن برخورد گرم و پرانرژی مسئولان‌اش است که تا ساعت‌ها روی ابرها می‌بردت.

پ.ن: رفته بودم برای گرفتن SIN Card ام. این‌قدر آقای مسئول این کار Honey, Lovely, Sweety بارم کرد تا صبح فردای‌اش کیفور بودم!

خوب بالاخره ما هم پریدیم! فعلا دست‌رسی به رایانه‌ام محدود است! الان هم دارم با یک ویرایش‌گر این مطلب را تایپ می‌کنم. کم کم باید به فکر لپ‌تاپ خریدن بیفتم! راستی پیش‌نهاد خاصی ندارید در این زمینه؟! :دی!

اين بار Google Earth زيبايي‌هاي آسمان را به زمين مي‌آورد.
اين را هم ببينيد.

De feugw - 4.96 MB

Monos sou twra (A8hna Belissarh) - 5.01 MB

خبر هيجان‌انگيز هك‌شدن Persian Blog را شنيده‌ايد؟ واي اميدوارم هرچه زودتر وبلاگ‌ها به حالت عادي بازگردند و من شانس خواندن وبلاگ دوستان عزيزم را بازيابم.

- شنيده‌ام ازدواج كرده‌اي!
- من؟!
- اوه پس شایعه بوده، ولش کن!
- خوب حالا این شایعه‌ی بامزه را چه کسی پشت سر من تولید کرده؟
- … اممم … ها! هیچی …
- چی هیچی؟!
- تو منصوره نیستی؟
- واااااااای راحله، نیم ساعت است من را با منصوره اشتباه گرفته‌ای؟!
- من ملیحه‌ام!
- راحله یا ملیحه که تفاوتی ایجاد نمی‌کند، تازه این به آن در!
- خب حالا اسم‌ات چه بود؟
- لنا
- ندا این‌جا را نگاه کن یک عکس ازت بگیرم.
- تو مطمئنی ما هم‌دیگر را می‌شناسیم؟!

اين دومين باري است كه يكي به من مي‌گويد تو خوش‌رگ نيستي! از همين الان اعلام كنم كه خوش‌رگ كه چه عرض كنم، من خوش‌رنگ، خوش‌گل، خوش‌قد و خوش‌طرح هم هستم! لطفا توي سر مال نزنيد

اگر بخواهم حس فعلي‌ام را توصيف كنم، بايد بگويم حالت آدمي را دارم كه يك دنيا شادماني را با يك ليوان زهرمار سركشيده باشد.

چند وقتی است دارم حس نرم‌افزارآموزی خودم را ارضاء می‌کنم! کلاس Hysys می‌روم که حسابی در مهندسی شیمی، رشته‌ام به درد می‌خورد. این چند جلسه‌ی آخر مطالب درس به حدی جالب بودند که به زور روی صندلی‌ام نشسته بودم و خودم را کنترل می‌کردم که استاد گرامی‌مان را از زور شوق بغل نکنم!

اخیرترین مطلب درمورد قسمت Optimizer نرم‌افزار بود که به روش عددی سیستم را بهینه می‌کرد. کلی با یکی از مهندسان آن‌جا بحث کردیم که آیا این نرم‌افزار قدرت کشف Global Minimum/Maximum و یا Local را دارد.

وای من کلی کیفورم!

در نهایت هم، یکی از مهندسان حاضر در کلاس آمد و به من پیش‌نهاد کار داد! کلی شاد شدم. کمی احساس خودبزرگ‌بینی‌ام ارضاء شد.

افلاطون مي‌گه: ” اگه با دلت چيزي يا کسي رو دوست داري زياد جدي نگيرش، چون ارزشي نداره، چون کار دل دوست داشتنه، مثل کار چشم که ديدنه، اما اگه يه روز با عقلت کسي رو دوست داشتي، اگه عقلت عاشق شد، بدون که داري چيزي رو تجربه مي کني که اسمش عشق واقعيه

امروز عجب روز بي‌نظيريه!

گاهی در عجب می‌مانی از نامردی روزگار و گاهی انگشت به دهان از نامردی انسان‌ها

و تو می‌دانی که روزگار پیچیده در آدم‌ها و آدم‌ها پیچیده در روزگارند. یک‌رنگی‌شان نباید شگفت‌زده‌ات کند.

نقل‌قول حرف‌های‌ات را می‌خوانی و باز شگفت‌زده می‌شوی از دورویی آدم‌ها که حتی خود نمی‌دانند به چه معتقدند یا حتی به چه ایمان ندارند. وای که اگر این تو بودی و چنین عمل شنیعی را صورت می‌دادی، زمین را به آسمان می‌دوختند از توهینی که به‌شان روا داشته بودی!

در عجب‌ام!

تاکسی نوبنیاد- آزادی، هر روز روی‌دادی بی‌نظیر در چنته دارد برای خنداندن من!
کمربندم را بسته‌ام و راحت و آزاد روی صندلی جلو نشسته‌ام. رادیو روشن است و مسابقه‌ی کشتی آزاد را گزارش می‌کند. نخستین مسابقه میان یک کشتی‌گیر ایرانی و حریفی از مغولستان است:

- محمد، قبراق و سرحال، با بدن ورزیده و آماده روی دشک ایستاده و من نمي‌دانم مغولی (!) با آن بینی و چشمان کوچک چگونه می خواهد جلوی او دوام بیاورد (!!)

و خوب این صدای انفجار خنده‌ی من است که فضای تاکسی را پر می‌کند. پس از مدتی که به خودم مسلط می شوم و رادیو گوش‌دادن را از سر می‌گیرم، حریف مغولستانی کشتی‌گیر ایرانی ضربه‌فنی می‌شود، گزارش‌گر هم نامردی نمی‌کند و می‌گوید:

- بله! و این کشتی‌گیر دلیر ما، مغولی را ضربه‌ی فنی و راهی مغولستان می‌کند!

خدایی‌اش کلی دل‌ام برای مغولی سوخت! کلی تلاش کردم مجسم کنم چه احساسی به‌اش دست می‌داد اگر سخنان این گزارش‌گر را در مورد خودش می‌شنید.

می‌خواستم از فارغ‌التحصیل‌شدن‌ام بنویسم، اما مشغول رایانه‌تکانی و این حرف‌ها بودم. در موردش کلی حرف برای گفتن دارم. به طور کلی یک دنیا حرف از این روز‌هایی که گذشت برای نوشتن مانده.
روز‌هایی که صرف پاک‌سازی، نوسازی و خانه‌تکانی‌های بسیاری شده‌اند.

لابه‌لای نوشته‌های‌ام می‌گردم. زمان را مرور می‌کنم. چند سال اخیر را ورق می‌زنم و خودم را در نوشته‌های‌ام می‌جویم. این نوشته‌ها، فراموش‌کرده‌های بسیاری را یادآور می‌گردند. به متنی می‌رسم که در دی‌ماه سه سال پیش نوشته‌ام. تمام آن روز جلوی چشم‌ام روشن می‌شود. تمام حس‌های بد‌ی که داشتم.

آن زمان‌های‌ام را بیش از این زمان‌های‌ام دوست دارم. شاد، سرحال، پر از انرژی برای نوشتن و پر از حرف برای گفتن. اصولی که در نوشته‌های‌ام گفته‌ام بدان‌ها باید پای‌بند باشم و یا این‌که کارها و تصمیماتی که به خود پیش‌نهاد کرده‌ام برای صورت دادن از نظر خودم قابل تقدیرند. نباید نوشتن برای خود را کنار می‌گذاشتم. مدت‌هاست با خودم درددل، مشورت و هم‌فکری نکرده‌ام و این به نظرم به‌ترین دلیل برای سردرگم بودن است.

همیشه گفته‌ام و می‌گویم که تاریخ به‌ترین آموزگار انسان است. این تاریخ می‌تواند تاریخ حکومت‌های چندین و چند ساله‌ی یک سرزمین باشد و یا قسمتی از زندگی شخصی خودت. و من امروز تاریخ زندگی چند سال گذشته‌ام را مرور می‌کنم. آن دلایلی که پیش خودم در نظر داشتم در نوشته‌های‌ام پررنگ می‌شوند. در نوشته‌های گذشته‌ام.

————————-
ذهن‌ام مثل يک کوزه مي‌ماند، اوايل هرچه توي‌اش مي‌اندازي، انگار نه انگار، مي‌رود ته‌ته‌اش … در تاريکي درون‌اش، در اعماق‌اش گم مي‌شود، گويي هيچ‌گاه وجود نداشته، گويي نيست شده، يا اين‌که فراموش گشته است.

اما هر کوزه‌اي ظرفيتي دارد، از يک حدي که بگذرد، از يک مقداري که بيش‌تر پر شود، کم‌کم از لبه‌اش آن‌چه درون‌اش نهفته‌است، چشم را مي‌زند، کم‌کم همه‌چيز روي هم انباشته و به هم فشرده مي‌شوند، تمام روي‌داد‌ها، تمام خاطره‌ها، تمام ذهنيت‌ها، انگاره‌ها … ديگر نمي‌توان ناديده گرفت، نمي‌توان فراموش کرد، ديگر مي‌نتوان خود را به کوچه علي‌چپ زد.

————————-
بهار 84
————————-

دی‌شب برای نخستین بار توانستم در خواب شماره بگیرم. سکه‌ی پنج تومانی را داخل دستگاه انداختم و پس از آن کاملا واضح و آشکار، به ترتیب دگمه‌های تلفن را فشار دادم. اما این‌بار کسی آن‌طرف خط نبود که پاسخ دهد.

راستی، چند وقتی است خواب گنجشک می‌بینم. یک دسته گنجشک تپل (!) از آن‌هایی که همیشه در خیابان قربان‌صدقه‌شان می‌روم. یک جا نشسته‌اند، من به سراغ‌شان می‌روم و یکی یا چندتای‌شان را در دست‌ام می‌گیرم. گنجشک‌ها تقلای فرار دارند. گاهی خواهند توانست و گاهی نیز نه.

دی‌شب اختفای ماه و زهره بود و من چه ناشیانه نیمی از آن را از دست دادم. زیبا‌ترین صحنه‌ای بود که تا به حال از ماه و زهره در کنار هم دیده بودم. توصیف‌ناپذیر

عکس از SpaceWeather

همین چند لحظه پیش تهران زلزله آمد. خیلی کوتاه و نه‌چندان قوی. اما آن‌قدر بود که لوسر‌ها بلرزند و صندلی‌ها تکان بخورند. آیا این تنها پیش‌درآمدی است؟! …

از کودکی، زمانی که سر دوراهی احساسات- منطق‌ام می‌مانم، سراغی از خواجه حافظ شیرازی می‌گیرم. وقتی دیوان را دست‌ام می‌گیرم، می‌دانم که بنا به دلایل منطقی گزینه‌ی X به گزینه‌ی Y برتری دارد، اما خوب دل‌ام چیز دیگری می‌گوید! در این حالت آن‌قدر فال می‌گیرم تا حافظ حسابی روی‌ام را کم کند و از شک و دودلی در بیاوردم. نمونه‌اش این فال‌گیری آخری‌ام است:

ابتدا نیت کردم که آیا باید X را برگزینم یا Y را؟

پاسخ آمد:

سحرم دولت بیدار به بالین آمد [] گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد

قدحی درکش و سرخوش به تماشا بخرام [] تا ببینی که نگارت به چه آیین آمد.

…..

بیت دوم شعر کمابیش جواب من بود و اما تفسیرش:

بشارت بر تو باد که دولت از راهی می‌رسد که انتظارش را نداری. اگر دشمنی داری دشمنی‌اش رفع خواهد شد. اگر سفر کرده داری بازخواهد آمد. اگر مشکلی داری حل خواهد شد و اگر کسی را رنجانده‌ای تو را خواهد بخشید. زمان خوشی‌ها فرا رسیده از یاد خدا غافل مشو.

خوب … گفتم حافظ کاملا موضع‌اش را مشخص نکرده! پس دوباره فال می‌گیرم. این بار خواجه ندا داد:

یوسف گم‌گشته باز آید به کنعان غم مخور [] کلبه‌ی احزان شود روزی گلستان غم مخور

ای دل غم‌دیده حالت به شود دل بد مکن [] وین سر شوریده باز آید به سامان غم‌مخور

…..

به‌زودی حال و روزت به‌بود خواهد یافت و مشکلاتت به پایان خواهد رسید. اما بدان که باید با عزمی راسخ و ایمانی قوی پیش‌رفت کنی تا اندک سختی‌های باقی‌مانده در راه رسیدن به مرادت را نیز با موفقیت پشت سر گذاری. آسایشی در انتظار توست که به آن می‌رسی.

باز هم قانع نشدم! چون دل‌ام چیز دیگری می‌خواست
گفتم این بار فال می‌گیرم که آیا گزینه‌ی X خوب است؟
آمد:

مژده ای دل که دگر باد صبا باز آمد [] هدهد خوش‌خبر از طرف سبا باز آمد

برکش ای مرغ سخر نغمه‌ی داوودی باز [] که سلیمان گل از باد هوا باز آمد

……

اخبار خوشی را دریافت خواهی کرد. از کسی آزرده‌دل هستی، زمان آشتی فرارسیده است. او اشتباهات خود را جبران خواهد کرد. اگر در کارت هم مشکلی داری به‌زودی حل خواهد شد. فقط آشتی را فراموش نکن!

دیگر فهمیدم که واقعا گزینه‌ی X همان‌ای است که باید باشد … اما گفتم از حافظ بپرسم گزینه‌ی Y چطور است؟!
گفت:

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود [] هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود

از دماغ من سرگشته خیال رخ تو [] به جفای فلک و غصه دوران نرود

…..

ثابت‌قدم بودن‌ات بسیار قابل ستایش است. این‌که سعی می‌کنی بر خواسته‌ات وفادار بمانی، بسیار پسندیده و نیکوست. اگر گاهی وسوسه می‌شوی که نظرت را عوض کنی این کار را نکن که به صلاح تو نیست.

دیگر چه باید می‌گفتم؟! حسابی روی‌ام کم شد!

این شعر کلی به دل‌ام نشست، شاید چون وصف حال خودم است:

و چه تنها آن رود

من هم یک رود هستم …

راستی شعر را از این‌جا آورده‌ام. گرچه نمی‌دانم شاعر حقیقی‌اش چه کسی است.

هالهی عزیز از من دعوت کرده که در مورد تأثیرگذارترین‌ها در زندگی‌ام بنویسم:
به نظرم خیلی موضوع جالبی آمد. گرچه به خاطر سرمشغولی‌های‌ام کمی دیر دعوت‌اش را اجابت کرده‌ام، به نظرم این موضوع ارزش نوشته‌شدن و وقت صرف کردن دارد. پس می‌نویسم از تأثیرگذارترین‌های زندگی‌ام!

1- گزینه‌ای نخست مادر و پدرم.
مادرم با انتخاب‌های درست‌اش در زندگی‌ام. با تلاش‌هایی که صرف بزرگ‌کردن و آموزش من کرد. مخصوصا با کلاس‌های فوق‌برنامه‌ای که مرا نام نوشت. همیشه در ذهن‌ام نقش بسته روزی که به‌ام خبر داد مرا در ژیمناستیک ثبت‌نام کرده یا کلاس نجوم‌ام یا نقاشی و یا موسیقی و … دورانی که هرکدام شادی‌ها ولذت‌بخشی‌های ویژه خودش را داشت. گرچه اکثرا نیمه‌کاره ماندند. به طور مشخص‌تر، به نظرم آموختن موسیقی تأثیر به‌سزایی در تقویت حافظه و هوش یک کودک دارد. در مورد نجوم هم که نیاز به سخن‌رانی نیست. غیراز جنبه‌های علمی‌اش، این انتخاب مادرم پیش‌زمینه‌ای برای حضور سومین تأثیرگذار زندگی من شد.
کمی هم از پدرم بگویم. از او آرامش و فکرکردن‌اش را دارم. هر از گاهی، مثلا هنگام قدم‌زدن در خیابان سر بحث‌های فلسفی را با من باز می‌کرد. همیشه از من می‌پرسید زمان برای‌ام چه مفهومی دارد. یا مثلا این‌که خدا چیست؟! کیست؟! جطور آن‌گونه است که می‌گویند؟! یادم می‌آید همیشه در پایان این بحث‌ها از آن‌جایی که چندان درکی از سخنان پدر نداشتم عصبانی می‌شدم که جطور پدرم یک سری واضحات را نقض می‌کند؟! امروز می‌فهمم که او چه می‌گفت و می‌گوید و به خودم می‌بالم که زمانی با پدرم در این‌موارد سخن گفته‌ام.

2- گرچه دومین بند نوشته‌های من است، اما می‌رسیم به سومین تأثیرگذار زندگی لنا. این سومین کسی نیست جز معلم عزیزم، آقای نوروزی که همیشه به شاگردی‌اش افتخار کرده‌ام. سومین تأثیرگذار زندگی من کسی است که تنها نجوم به من نیاموخته، چیزهایی که از او یاد گرفتم بیش از این حرف‌ها هستند. یک مدل‌هایی منش زندگی‌ام را از او دارم. علاقه‌ام را به خیلی از چیزها و خیلی از اعتقادات‌ام را. صحبت‌های‌اش سرکلاس درس‌مان گرچه خارج از نجوم می‌نمودند، به نظرم مفیدتر و آموزنده‌تر از صدها مطلب نجومی بوده و هستند. حتی خاطره تعریف‌کردن‌های‌اش به نظرم اگر می‌خواستی چیزی برای یاد‌گرفتن در ته‌شان نهفته داشتند. آن زمان‌ها و این زمان‌ها در خیلی از زمینه‌ها تلاش کرده‌ام الگوی‌ام باشد. مخصوصا در مورد روابط و برخورد‌های اجتماعی‌اش. گرچه امروز که نگاه می‌کنم می‌بینم اصلا شاگرد خوبی در این یک زمینه نبوده‌ام و به طرز احمقانه‌ای یک سری از اعتقادات‌ام را زیر پا گذاشته‌ام.

3-اگر بخواهم از روی‌دادهای مؤثر زندگی‌ام بنویسم، نخست باید به فرزانگانی بودن‌ام اشاره کنم. خیلی خوش‌حال‌ام که در چنان مدرسه‌ای درس خواندم. و خیلی خوش‌حال‌ام که می‌توانم دوستانی چون سارا باقری، صفورا، سارا سجادی، آیدا، نونا، محبوبه، چشمه، زینب و … داشته باشم. البته باید اضافه کنم که فرزانگانی بودن معایبی هم داشت که خوب بر آن‌ها چشم می‌پوشم چرا که به نظرم بیش از آن‌که از دست داده باشم از فرزانگان به دست آورده‌ام.
روی‌داد بعدی شریفی‌شدن‌ام است. افسوس نمی‌خورم بر آن‌چه برگزیده‌ام. آن زمان که فرم انتخاب رشته پر می‌کردم کاملا می‌دانستم برای چه دارم شریف را انتخاب می‌کنم و امروز که به آن‌چه می‌خواستم رسیده‌ام شاکی بودن از شریف را ناحق می‌دانم. اما خوب 4 سال شریفی بودن عذاب‌های زیادی برای‌ام داشت. زندگی چندان خوش‌آیندی نبود. و من خیلی از داشته‌های‌ام را از دست دادم.
مطلب دیگری که احساس می‌کنم در شکل‌گیری شخصیت‌ام مؤثر بود، این است که مهدکودک و سه سال نخست دبستان‌ام نزدیک محل‌کار مادرم بود و من همیشه بعد از تمام شدن کلاس‌های‌ام پیش مادرم می‌رفتم و کارکردن‌اش را از نزدیک می‌دیدم. نکته‌ی دیگر ویژه بودن نام‌ام است. این نام تک همیشه مرا در معرض توجه همه قرار می‌داد و البته عینکی بودن‌ام در سن کم که توجه همه را به خودش جلب می‌کرد. به همین سبب من همیشه عادت داشته‌ام در مرکز توجهات باشم. این‌که این صفت چقدر خوب یا بد است بماند. مهم این است که من دوست دارم به‌ام توجه کنند!

حقیقت این است که این داستان سر دراز دارد! اما بسنده‌کردن به همین سه بند را مناسب یک مطلب وبلاگی می‌دانم!

باورم نمی‌شد هنوز هم در تهران چنین ماشینی، آن هم به این تمیزی پیدا می‌شود! در حال گرفتن سومین عکس بودم که یک پیرمرد تروتمیزتر هم آمد و سوار ماشین شد.